Spiritualiteit

Welke rol heeft spiritualiteit in onze woonwerkgemeenschap?
Moeten we als (aspirant) bewoners het eerst eens zijn over onze spirituele uitgangspunte n, voordat we beslissingen nemen over onze concrete woon- en werksituatie?
Wij denken van niet. Voor ons is dat het minst relevante deel van een woongroep. Wij zijn ervan overtuigd dat gemeenschappelijke uitgangspunten over leven en werken voortkomen uit verschillende spirituele, religieuze of humanitaire opvattingen.
We vinden echter dat die spiritualiteit een persoonlijke zaak is, die niet vooraan staat bij de vormgeving en invulling van het dagelijkse leven in ons dorp; we hoeven hierin niet hetzelfde te denken.
Spiritualiteit is een zeer persoonlijk en zeer moeilijk te omschrijven deel van het menselijk leven. Wij vinden niet dat er overeenstemming op dat vlak nodig is voordat je als groep kunt functioneren. Spiritualiteit moet zich niet willen laten inbedden in een "dorpsspiritualiteit."
Net als met meer zaken die persoonlijk zijn, hebben we vaak niet de woorden om er accuraat over te kunnen communiceren. Leg eens uit aan iemand hoe een nieuwe haring met uitjes smaakt. We kunnen elkaar niet uitleggen wat we proeven , het blijft iets subjectiefs. Dat is niet erg. Er blijft genoeg over om samen van te genieten.

Samen een haring eten waarbij je weet hoeveel jij en de ander geniet van die haring is genoeg. Zo zou het ook met spiritualiteit moeten zijn. Weten dat het er is en geen behoefte voelen dat een ander jou moet bevestigen in die rijkdom.

De hang naar overeenstemming op spiritueel vlak is niet nodig. Laat elkaar vrij en geniet van de veelheid. Ga niet weer de fout maken van het uniformeren en met regels beleren om een ander te willen maken tot een aanhanger van een groter instituut. Vraag niet om bevestiging van jouw eigenheid, maar groei in je vrijheid en laat de ander ook vrij.
Ga niet bezig om structuren te willen op plaatsen waar structuren niet nodig zijn. Ga geen discussie aan in de hoop overeenstemming te bereiken, om een jaar later te merken dat die overeen­stemming duurde zolang als die dag. Want je bent al weer veel verder in je ontwikkeling. Of die ander is dat, en weg is je overeenstemming.

Keuze
Veel mensen van nu leven in een situatie die in grote mate bepaald wordt door bestuurders en politici. Den Haag maar ook Brussel stellen erg veel regels en die samen maken het kader waar binnen wij ons mogen bewegen (uitzonderingen die gedoogd worden daargelaten).
Veel van de basiszaken die ons leven kleuren vallen volledig buiten onze beslissings­competentie. Dat wordt voor ons ingevuld. Daarin raken we onze vrijheid steeds meer kwijt. En dat gaat steeds meer knellen. Want de gevolgen van deze keuze-onvrijheid uit zich ook in gevolgen die voor het individu onvermijdbaar zijn maar wel op termijn levensbedreigend: de milieuproblemen, de klimaatsverandering, de toenemende structurele werkloosheid.
Vaak slaan mensen dan de weg in van de spiritualiteit. Ze keren zich af van de samenleving. Doen in zichzelf gekeerd boodschappen en willen geen weet hebben van de milieuvernielende invloed van de productie, het transport en het verpakkingsmateriaal dat intussen bergen vormt. Men schouwt naar binnen en verlegt zijn hoop naar spiritualiteit.
De wereld om ons heen lijkt ons niet veel hoop meer te kunnen geven. De samenleving lijkt een schip op ramkoers, met de mens staande aan de railing, slechts wachtend op de klap.
Of is er toch een keuze?

Wij denken van wel. Een eco- woon- en werkgroep kan een manier zijn om je leven anders in te richten. Je onttrekt je aan bepaalde vormen van dwang en kiest zelf met een groep mensen nieuwe spelregels. De nieuwe regels die we maken, passen meer bij een bepaalde levenswijze. Zoals bijvoorbeeld : Minder milieubederf. Minder grondstoffenverspilling. Minder klimaatveranderend en uitstoot.
Die keuzes lijken nu nog onhaalbaar en bij individuele toepassing van een onbeduidende kleinheid. Maar als groep kunnen we elkaar steunen in die keuzes en samen zoeken naar een leven van welvaart en welzijn zonder dat er verderop in de straat en op de wereld mensen moeten sterven omdat wij ons stuk van de koek zo hebben gemaakt dat er voor hen niets overbleef.
Dat kunnen we organiseren wanneer we niet langer luisteren naar politici , maar kijkend naar elkaar zoeken naar wat we echt willen.